به خون بخون

خلصنا

bekhon — Mon, 22 Sep 2008 13:52:18 GMT

ترا نديدم كه دست ترديد به سينه بسايم
پيچهاي خسته ي اتوبوس بريده از من
سمندي سيد با شال سبزش بر كلاهش چراغهاي سرخ اكتشاف
از كنار گوشم گازش را گرفت و رفت
هاري به شكل خنده از عروقم مي پاشد توي آينه ي بغل
به تابلوهايي كه توي ايستگاه جاي شان گذاشتيم
سه شنبه پنج شنبه شنبه
خيابان استقلال- ميدان آزادي- كرمان
بيمارستاني مضطرب بر لب خيابان / با پلاستيكِ سوند به دست / منتظر نوبت پيوند كليه

ارگ و مشتي كه توي كفم پنهاني مي چرخد
قهوه اي ها بيهوده رنگ نيانداخته اند به سياهي
دود هاي گلويي خشك صداي سنگين
قهوه اي ها بيهوده به سياه چال اين ارگ نيانداخته اندم
آينه با لبهاي تيره شده ام بوسه اي خيس مي گيرد توي چشم
قهوه اي ها بيهوده زرد نگشته اند چهره ام

از بيرون مانده ي پاچه ات ، جوراب دست كشيده
چشمانم به چيدن مي خيزد جامانده از موهاي نتراشيده را
ترا نديدم كه دست ترديد به سينه هايم بسايي
از دست مي كشدم سيگاري
بارم مي كند كه غروبم را پياده باز گردم
از سرخ به زرد به سفيدي كفن ...
سه شنبه پنچ شنبه شنبه
قرارهاي زيادي تيك خورده روي رگهايم
كروكيِ خسته اي دارد زنجير
زير زمين هاي پر از برگه هاي اقليت و پيكار
صداي پاندول دستگاه هاي چاپ و زيراكس
بخاري و سيخهاي رو به سرخ
توي استكان سرخ چاي / صورت متورمم رو به زرد
قهوه اي سياه ســـــيـــاه

سلام، آنا
برو تيتر بزن جيغهايمان را
بگو به تَرَك دستهايمان تَرك نكردم تركيه را
بالماسكه ي عجيبي بود صورت هاي اجاره اي عروسك هاي دستي

آهني سرد به عشقبازي گرفته محكم مچهاي دستم را
اتاق سرد بازداشتگاه
و راديويي كه مي پرداند از لاي نرده ها برايمان
" الغوث الغوث ... خلصنا..."
دندانهايي مانده از من در ديوار
مشتهايي كرخت مفصلهاي از هم جدا
و جيغهايِ حسِ كثيفِ بودن
كسي ميان اعصابم شلوارش را مي كشد پائين زرد: "الغوث الغوث.... خلصنا..."
از سرخ به زرد به سفيدي كفن
شب احياي من است؟
خداي عرب به روي پاهاي پـيـنه بسته ي آتش خم شده به زاري
دست به دامن آناهيتا:
الغوث الغوث... خلصنا...

داستان كوتاه ...

bekhon — Thu, 04 Sep 2008 11:17:18 GMT

اين داستان در مانيها

لبهای مرده شورخانه

دم در كلبه از حلب ساخته شده بود و از لای ستونهای بلند درختان كاج به وضوح حالت ترسناك مضحكی داشت. انگار بالاجبار باید قبرستان حالت وحشت ناكی داشته باشد. سعید از پشت سر من قصد تزریق قدمهایی كندتر را به من داشت.

- ای بابا اگه دیر كرده حتمن داره خودش رو می سازه. بذار یارو كارش تموم شه میاد دیگه ...

فقط برگشتم و نگاهش كردم و آن خیلی كودن تر از این حرفها توی این لباس مشكی و با موهای ژولیده شده بود كه بخواد از این وقفه استفاده كند و به من برسد. او هم ایستاد و توی چشمانم به حالت كوكانه ای خیره شد. چرخیدم به راهم ادامه دهم كه پایم از روی تل سرنگی و بعد جویی پر از بوی تعفن پرید ، خودم را گرفتم كه زمین نخورم.

در زدن معمولی هم چیزی برای كندن این درب حلبی كم نداشت. به وضوح سعید ترسیده بود و اصرار داشت برگردیم. اطراف آن كلبه برگهای زیادی چند جا تل شده و آتش داده بودند كه دود شیری مرطوبی توی رگهای آبان ماه سرد تزریق می كرد. در حلبی سوراخ سوراخ بود اما پشت آن انگار پرده سیاهی كشیده باشند تاریك تاریك .

مثل بازوهای گل مگس خوار چشمهام از هم گشوده شد. خواب ترسناكی بود . ماده سفید لزجی را كناره چشمهایم بدون دست كشیدن حس می كردم. صدایی داشت درب حلبی كلبه را می شكست. با حركتی سریع ، صورتم از تصویر سقف به سمت درب خیره شد. گلوله های نور از سوراخهای پیراهن كهنه حلبی ، به تن سیاهی خانه ام شلیك شده بود و متوجه شدن این موضوع از حركت منزوی دانه های گرد و غبار كه توی لوله های سرم نور به سمت زخمهای صورتم تزریق می شد كار سختی نبود. حركاتی مثل به هم خوردن یك تل مگس روی یك لاشه سگ از هم دریده شده. درب را باز كردم و چشمانم را لحظه ای از شدت نور بستم.

تصویر اول مات سفیدی بود و كم كم رنگ گرفت. به وضح دو احمق از دیدنم كمی عقب پریده بودند.

نگاهشان مثل خواستگاران جوانی كه برای بار اول می خواهند ابراز عشق كنند پائین افتاده بود و به دست چپم خیره شده بودند. از آینه میان فریم عینك نو ظهور یارو خودم را ورانداز كردم و تقریبا خودم هم از دیدنم رعب كردم.

نگهاشان هنوز میخ دستم بود و فرصت چرخیدن به سمت چشمانم را پیدا نكرده بود. سرم را به منتها الیه نگاه آنها دوختم و سرنگ آویزان از دستم را كشیدم و به گوشه ای بیرون خانه پرت كردم.

نه آنها حرفی زدند و نه من ، سه نفری به سمت صدای قرآن راهی شدیم.

سر شلنگ زار زار توی دستم گریه می كرد و من خیره توی چشمان بسته ای شده بودم. باورم نمی شد. تقریباً چشمان مشكی اش همان یك جفت ساجمه ای بود كه از دولول خواب دیشب زخمی ام كرده بود. شلنگ را روی سرم گرفتم تا كمی از انفجار مغزم جلوگیری كنم. كمی از صدای گریه پشت سرم كاسته شد كه نشان از عجیب بودن حركتم داشت. سعی كردم كنار جنازه را خلوت كنم و با آن تنها شوم اما چند تن از نزدیكان جسد به بهانه كمك كردن ماندند. پارچه ای سفید پر از خط نوشته های عجیب رمل و اصطرلاب و یك قالی و مقداری صابون و سفیدآب و كافور و پنبه. پلاستیك نقل حاكی از باكره بودن نو دادماد ما داشت كه نفس راحتی را توی سینه ام راند.

انگشتاهایم در حال فرار بود و پنچه دستم سعی در كنترل این 5 كرم قد و نیم قد داشت. دستم هر چه به طرف سمت چپ صورت جسد نزدیك می شد لرزش انگشتها زیاد می شد و كنترل آنها برای دستم مشكل. انگار دست به سمت سوراخهای یك پریز در حركت است. سرم را به سمت پایئن تنه اش چرخاندم . با مثلثی پلاستیكی عورت جسد پوشیده شده بود. موهای بلند اما بسیار كم روی سینه سفید . پاها و دستانی كه به وضوح دو قسمت بودند . قسمت پائین پر مو و افتاب خورده،ولی قسمت بالا سفید و بكر. دستمانم می لرزید و زخم سمت چپ صورتش به سمت چشمانم چشمك می زد. یك قرمز سیاه لزج كه از دهانه آتشفشانی خشك گه گداری بیرون می ریخت و توی آب شلنگ كه ویترن متحركی روی آن دوخته بود رنگ می باخت. انگشتانم هر یك به سمتی گریختند و پنبه از دستم ول شد و توی آب روی كاشی ها مثل خاكستر سیگار جمع شد و تیره.

- نباید دفن بشه !

به شدت این صدا توی سیمهای سرم جرقه زد. چشمانم روشن شد و هم چیز مثل یك اتصالی برق بود كه بدنم را قفل كرده .

لامپ صد با سیمی زنگار گرفته و پر از تار و گرد و غبار به فاصله نیم متری سقف به دار آویخته شده بود و در حال تقلا برای روشن ماندن بود. توی سرم خواب دیشب جرقه می زد و دستهایم روی این پوست سفید...

تقلای چراق بی فاید بود و خاموش شد. شیلنگ آب دماغش را بالا كشید و دیگر اشك نریخت.

- می افته واسه عصر، اینجا برقا 5 ، 6 ساعته می رن.

این جوابی بود كه در مورد علت قطع آب و برق به آنها دادم و آنها را از آنجا دور كردم. آب آنجا با موتور برق تامین می شد. جسد را با كمك چندتا از اقوام نزدیك پوشانیدم و به سرد خانه كوچك اتاق كناری بردیم تا عصر غسل و كفن شود.

در را می بندم و چشمانم را به پائین زنگ زده و آهن خورده شده اش می دوزم تا كفشهای آن طرفش دور شوند و منظره ای موزایك های مستطح وضعیت را عادی كند. اتاقی یك دست سفید كاشی شده تا سقف. سرم را از روی تو می چرخانم توی آینه كوچك آویزان به انتهای لوله گاز رو دیوار. از سر شانه ام اتاقت را می بینم. صدای قرآن كم كم دور می شود و سپس در حركتی شتاب دار محو می گردد. تو آنجا خوابیده ای بعد از این همه سال تو آنجا خوابیده ای. عصر ساعت 5 یا 6. فرصت زیادی ندارم. به حجله من خوش آمدی ...

پاك مي شود

bekhon — Thu, 07 Aug 2008 07:54:18 GMT

لايحه خيانت بر خانواده از دستور كار مجلس خارج شد

به دندان لقم / امير خالقي / مجله گاف

سكه / تقديم به قربانيان 67/ امير خالقي

تابستان خونين 67 كشتار سال 67

شن يا سنگ / شعري از من در صحنه ها

ماه مگ / امير خالقي / اين دقيقن همان چيزيست كه بي دارم مي كن

بلبرينگ هاي خشك كولر

و جيغهاي لاستيك كه مي كشاندم بر غسارگاه كلمه

هر روز لاي صف ارتش كاج مي لغزم كه هنوز بر جاي خشك نشده ات نماز مي گذارد

سيگاري دودم مي كند از روي سردرد تاريخ

آناتومي پيچيده اي نيست رمل و اسطرلاب

وقتي آل مي زند شناسنامه ام

آل صوفيه ، آل بويه ، آلِ قونيه... آلِ ...آلِ .... و آل محمد و عجل فرجه

پاك مي شود

تخت كه مي نشيندم در جيغهاي فنر

قلمي مضطرب توي دست دستگاهِ نوار قلبي تيز مي لرزد

- خسته ام

بين زدن و نزدن مي لرزم

- خسته ام

بسته هاي خالي قرص ظرف تشنه آب معدني

و قلم هاي ثابت و سر به راه

اين دستگاه هم از هجاي تكراري قلبم خسته

گوشي اش را روي سينه ام مي گذارد تا سيگاري بكشد آي.سي هاي سوخته اش

خطي صاف ... بوق ممتد ...

ستون هاي نازك دود به دور هم مي پيچاندم تا سقف

آي . سي . يو پشت اين شيشهاي مات، تيغِ بي رگي ست

تسمه هاي شل از روي شاهرگ ...........باز

فكرهاي تكراري فرار ............................باز

و تيغ / رگ / چشمان بسته پرستار دير باز مي شود اينبار

تي و جيغهاي لاستيك

روي گونه ي سراميك هايي كه ديروز را مي چكيدم حرف به حرف از بلندي تخت

پاك مي شود

سطرهاي ليز بولينگ

كلمه قل دادم تا الله

ريخت و كنون آل مانده از آن

بازي سرد بولينگ

ساچمه قل داد سمت سينه ام بر ديوار

وز آن تنها تو ماندي / حرف به حرف

توي حفره هاي سرخ تازه تاسيس

ژيلت 2

bekhon — Tue, 29 Jul 2008 13:00:18 GMT

با تشكر فراوان از پويا عزيز و روحي و طاراي جاودان...

شن یا سنگ ، چه فرق می کند؟
همان موجی که می کوبدم
کف از روی لب هایت می لیزدم پائین
هم نمیزند قاشق
برای کفِ فنـ ـجانم بزرگ بودی بزرگ
تیغیدمت کف حمام
ریختی از ریختم تا تکلم ساتور
لغزید توی عروق خشک درزهای کاشی
كيسه ي لباسهاي چرك ديروز
زن........... تكلم همين لباسهاي توري است سرخ
من............ يك حرف با زن فاصله دارم
كه دست مي كشم روي مانيتور
لباسهاي توري سرخ زيرم مي كند
بلند كه مي شوي از ميانه خمم توي تنهايي
پشت ميزها موج زده توي دستمال كاغذي تر
دركِ به درّك رفتن بچه هايمان در بانه
و بهانه هاي دستهاي چروكيده بي كار كوچه
و جاي جاي پايم كه قير مي كند كلمه
ماشينهاي سفيد تنانه من و پياده ......گي ..........آويزون ..........فيلتر
کوچه بچه تر از آن بود که پایتخت شود
برای حلقه های دار حرف دهان پرکنی بودی

زيك زاك (شعري قبل از سفر ) دوباره جاده ...

bekhon — Tue, 15 Jul 2008 17:20:18 GMT

تصوير ژان كوكتو

كُتم را سفت به خودم بند مي كنم

از شانه شانه ي هزار نا نوشته ام

زيك زاك زيك زاك

ملودي لبهاي سوزن بر شكاف صورتي صورتم

اسلايدهاي صامت كوكتو توي سطل / بريده از من تكه هاي كوكتل از استخوانم به سيخ

مي تراشم / از قابهاي خانوادگي خيس

توده اي بنفش زير پوستم مي دود به قد يك 5 توماني

از چرخش اشارات ساعت زمين مي خورم مست

بزرگ مي شود قد بشقابهاي كوچك شيريني كه حا لا توي آن برنج در

تختم احضار مي كنند

قاشق از لبهاي سياهم مي ترسد / مي لرزد / و بار برنج را از پشتش

به زمين مي ريزد

بار كج ساچمه مي شود خوب دود نمي دهد

غيبت توري اگزوز موتورها خطي خطي ام مي كند / وقتي پياده ام

زوزه هايم از سرعت سوزوكي سبقت مي گيرد

موهايت به چهاراه بعد مشكوك است مي ترسد

خودشان را توي صورتم مي چسبانند

من به كمرت دست مي اندازم

صورتم به بوي خاكي گردنت مي چسبد

پيك بودن دشواري فيزيك مكانيك است

پر و خالي شدن - در اين انبساط و انقباظ شكاف بر مي دارم-

و مي ريزد هزار بسته كه بايد به موقع درب منزل تحويل مي شد

شكاف صورتي صورتم

زيك زاك زيك زاك

اسمهاي فرّاري سر زبانم نشسته است

پر و خالي پر و خالي

مي شكند مي ريزد سرخ مي چرخد حول سرگيچه چاه حمام

به خودم بند مي كنم

بند مي اندازم شايد به سركش كلمه اي گير كند

سركشي كم كند توي حجله تان كلمه ام بند مي اندازمش بند

به سطر سطري كه اين ميانه خوابانده ام

عربده ي آسمان ، هميشگي ست

اگر آب بپاشند به گلهاي از رنگ رفته ملافه شان شب بو دار مي شود

داغ مي شود ، بعد سرد و خيس لاي چروكهاي پوست كاغذي بيدار

پودر تالك دوده دهان گشاد ذره بين كه مي خواهد سكوتم را ببلعد

از ميزهاي زيادي جامانده ام لاي كتاب

و سطرهاي زيادي كه در خودم توبيخ شد

چه كلمات روي زبانم يك لنگ پا ايستاده بود

كه تو از جاي خالي دندانم گريختي

زيك زاك زيك زاك

شكافهاي صورتي زيادي در صورتم احداث كرده اند

و كلماتي كه مي پاشد برهنگي ام را / حرف به حرف / از اسيدهاي تزريقي

وا ـرانـ گی

bekhon — Thu, 03 Jul 2008 16:03:18 GMT

ادبیات به چه درد می خورد؟ ... نمی دانم
مطلب کامل در عروض...

وقتی امیر خالقی در پیاده رو گندش درآمد

مطلب کامل ...

وارونگی را در مانیها می خوانیم

کافه های کلافه ی شهریور را دم کردم

شهر را یک وری به نگاهی می اندزدم از پلک های افتاده ی خدا

به میزهای ملتهب گودو تمدن سارا قهوه ایی مطلق

دارا تمام دارها را پشت قباله ام انداخته

سرم را شانه می زنم می بافم خیالهایی را دور دردسرم محکم

بر قلم نتاریشیده ات می خراشم

از پوست عرق کرده ی تیر بپرس !

از بوی دهان پوکه ها مطلبیدمت

بگو به پسرهای پوستت چراغ می آویزم بیا !

خواب خیابان سنگین تر از نور چراغهای سرخ گردان است

سنگ مال پرهای سار ما نیست

بخواب اگر من ساربانم بخواب

تیله های یادگاری ام شکل جمجمه است

شکل انسانیتی که تن به بارداری اش ندادیم

سرنگهای خالی سئوال

و اغمای همیشگی طبقه ی نا خالص مان

بگو به شورای مترسکها نمی آیم
شعر و شعور و شعار را می پیچم توی نایلونهای خالی چیپس

دورغ دوغ میزهای کافه این طبقه است

از سوراخ مخصوص زباله توی دامنم افتادی سرخ

مثل آن غروب نا خوانده ی تراس 9 سالگی که حالا ماهیانه شده

مثل جدالهای مصنوعی سکوت پشت دیوارهای چند جداره

عادت دارم به چرخش اسلاید های اسلاوی

از روی دنده های البرز

اسکی انگشتان یک پیانیست

روی زدن و نزدن ماشه ریتم می گرید از تردید

چشم چشم دیدن چشمکی را ندارد

پس تراسمان ته سیکار می کارد و دود دود دود

دیشهای ماهواره از جایی دور برای نشستن روی زمین حالي نگذاشته

پیشنهاد همیشگی: برای عبور از این جنگل چشم بند هدیه می دهیم

عینکهای دودی اشانتیون این طبقه : قرصهای ترامادول / شربتهای متادون

پس پشت سر هم قطار شدیم چشم می بستيم و خواب می دیدیم که پنهانیم

دو دو چی چی دو دو دود و مرفین و افیون - چی ؟

شهر گوشهایمان را فربه کرده چی ؟ صدا ؟ چی ؟

- پسر، سنگین باش !

این خوابهای رایگان آزادی ارزان

( به اندازه جیره ی زنجیرمان می چریم در چراگاه اما و چرا )

گاهی هم خواب نمی بینیم که خوابیم

توی رویاهامان کلافه

به اصکاک مترو معترف

به تن های تکیده یکدیگر

داخائو داخالتی بی جا بود

دنیای ما اینگونه به تر نمی شود

بیا تا به خواب های هم پلی را تازه خواب ببینیم

شاید بر سار چرت خدا سنگی زدیم

توی چرخ چرخش زمین چوبی

که هم خواهان نسل بعد

از سلابه ی خودخواهی ما سر به سلامت برون برند

مقاله / عروض /مصرف می‌کنیم یا مصرف می‌شویم؟

bekhon — Mon, 23 Jun 2008 04:37:18 GMT

مصرف می‌کنیم یا مصرف می‌شویم؟

این مطلب در عروض

(تاثیر وارونگی تاریخ بودریایی بر خرده‌بورژوازی و تشکیل جهان وب)

-6
از روی ستون سوم هی می‌لغزم پائین و به ماءالشعیر و ماست و سالاد... گلویم خشک می‌شود/ سر می‌چرخانم سمت دست‌شویی و از راه‌روی آن طرف توی رگ‌های دالنی دیگر/ پاساژ/ ارگانیک بزرگی که در حال مصرف ماست و وقتی پر شدیم از هیچ با پلاستیک‌های بادکرده توی پیاده‌رو مثل کیسه‌زباله ول می‌شویم.
مصرف می‌کنیم یا مصرف می‌شویم؟
از پشت شیشه‌های با نئون خط خطی شده، از روی بوم‌ها و تابلوها، چراغ‌های قرمز آسانسور که از سقوط یکی تا چند لحظه دیگر کنار پایم خبر می‌دهد. کیفم را سر شانه‌ام جابه‌جا می‌کنم. مصرف می‌کنیم یا مصرف می‌شویم؟ بر می‌گردم و به تمامی شکوه خمیده این نظام پیچیده می‌نگرم. به کاسب‌هایی که دیگر سیستم پیچیده تهویه این‌جا مگسی برای پراندن نگذارده و پسرکی که توی اتاقک مترو خودم را به او چسباندم. پر شدم از بوی شلوار نوی لی. از تی‌شرت‌های پر از بوی چسب و رنگ، در نظامی متحد در پیکره هر دومان سقوط کردیم تا پیچیدگی طبقه هم‌کف.

-5
روی اعدادی که سمت من هی صفر می‌چرخانند و هی صفر هی صفر... می‌چرخم و بدون توجه به شماره‌های خط یک و دو و... چیزی روی سینه‌ام می‌لرزد. گوشی همراهم را از روی ویبره بر می‌دارم و قطع می‌کنم.
*140*1# دیگر برای ارتباط با شما بی‌اعتبارم. باید خطم را عوض کنم و این راهی برای بالا بردن سطوح امنیتی است. گاهی بعضی شماره‌ها توی سطل زباله گوشی می‌مانند. باید از مگس زدن خیلی چیزها جلوگیری کرد. باید از مصرف خیلی چیزها جلوگیری کرد.
مقدمه و ماخره آن‌قدر به هم نزدیک می‌شود که مثل یک تیله متن از لای دو انگشت شصت و اشاره شلیک می‌شود و در پایان یا هیچ می‌ماند یا یک ماده سفید و لزج از ترکیدن متن...

-4
می‌توانم با چرخاندن یک غلطک کوچک همه چیز رو بیرون بریزم مثل یک کیف سامسونت نازک که وقتی باز می‌شود حجم مخفی لای برگ‌های دسته شده سبز دهان خیلی‌ها رو باز می‌کنه. هیچ‌کس باورش نمی‌شود پشت این پیرهن آبی برفی و این شلوار لی مسلسل و M4 و کلت و نارنجک و کلی دم و دستگاه برای نابودی وجود داره، حتی اره برقی!!!
ورود با یک موتور GT به این فروشگاه خود به اندازه کافی تعجب‌آور بود. به سمت خیابان می‌دوم به نوری که سمت چپ و پائین رهگیر چشمک می‌زند خیره می‌شوم.
اس ام اس گوشی را باز می‌کنم. برای اطلاع از جایزه ایرانسل یک اس ام اس خالی به 141 ارسال کنید. ارسال می‌کنم و باز می‌لرزد. "اعتبار شما رو به اتمام است لطفن..." و همه چیز خالی است و همه چیز خالی است و من به مجاز چرخانی می‌نگرم که همان‌قدر واقعیت دارد که بوسه من روی تصویر تو توی کاشی‌های مستراح واقعیت داشت. مجازها ما را به بستن چشم‌ها حکم می‌دهند و این یعنی استمنای مخ توی حلقه‌های خود.

-3
مانیتور خاموش می‌شود. GTA تعطیل. از گیم نت بیرون می‌آیم و به ساعت روی گوشی‌ام نگاهی می‌اندازم. مغازه‌ها از ارتفاع می‌ترسند. خودشان را به دیوارها چسبانده‌اند و در مرکز این برج استخری خالی خمیازه می‌کشد. به لبه نزدیک می‌شوم و به این کیک بزرگ چند طبقه از آخرین طبقه آن نگاهی می‌اندازم. کیکی مورچه‌زده که خود از مورچه‌ها مصرف می‌کند. پاساژ ارگانیک پیچیده‌ای‌ست که وقتی خیلی به هم می‌چسبیم و جایی رو زمین نمی‌ماند مجبوریم روی شانه‌های هم سوار بشویم و چون باید بهانه‌ای برای رد و بدل کردن و دریدن هم داشته باشیم دست به کار می‌شویم. اقدام به خلق شرط برای تعیین حوزه‌ها. آن وقت خیلی‌ها توی حلقه‌ی ما نمی‌گنجند دقیقن همان‌هایی که می‌روند و برای خود شرط‌هایی خلق می‌کنند که خود در آن بگنجند. احتمالن ما در آن نمی‌گنجیم! بعد نیاز به بهانه‌ای برای تغذیه از هم داشتیم پس شرط‌های دیگر اختراع شد و باز این دورغ آن‌قدر تکرار شد که دیگر خودمان شرطی شدیم برای وجود خیلی‌ها.
روزی به مورچه گفتند، کوه را در صورتت له می‌کنیم. مورچه گفت: چیزی بگو که بگنجد! پس دینامیت اختراع شد.

-2
برای مصرف‌شدن توسط طبقات بالا باید به مصرف طبقات پائین پرداخت و این هیچ ربطی به نظام طبقاتی، چپ و این چرت و پرت‌ها ندارد. ماهی توی دهن ما جا می‌گیرد اما ما توی دهن ماهی...؟ پس حالا که هی داریم شرط اضافه می‌کنیم بیاییم و به جای رسیدن اطلاعات به دستور شرطی روی آن تغییری ایجاد کنیم تا بازه دریافتی ما شامل اطلاعات بزرگ‌تری شود. هنوز علم آن‌قدر خسته هست که نخواهد فکری برای گشاد کردن دهان‌ها پیدا کند. پس قبل از رسیدن ماهی به دهان چاقو و اره و هزار تیغ بر روی ماهی اعمال می‌شود. بعد قبل از مصرف باید یخچال‌ساز و نایلون و ماشین و هوا و هزار چیزی دیگر به بهانه‌ای مصرف شود.

-1
برق می‌رود. تاریکی محض. آن‌ها که سریعتر خود را جمع می‌کنند از سقوط می‌ترسند و برخی برای صعود دست به جیب تاریکی می‌شوند، (در دنیای خرده‌بورژواها تنها جیب‌برها به بهشت می‌روند). من روی ستون مهره‌های پسرکی می‌لغزم که توی تاریکی زردی صورتش روشنم می‌کند. توی هجوم پوستی یک‌دست زیر تی‌شرتی مشکی با حروف درشت لاتین و بوی چسب و رنگ.
از توی خاک صورتم دانه‌های عرقی می‌شکفد و من با گلوی خشک خودم را به کناره‌ای می‌کشم. بوی تند سیگار نظام ارگانیک را مختل کرده. انگار همه پاساژ می‌خواهد کمی زودتر بخوابد.
بمب‌ها را دقیقن سر جایشان گذارده‌ام. به خیابان می‌زنم و با یک فراری قرمز یا سبز البته دور از چشم پلیس باید به هتل برگردم. حالا پول دارم. 3000 دلار که گوشه بالای سمت راست مانیتور زیر میزان خون و کنار شکلک اسلحه‌هایم نمایش داده شده است.
کلید Esc را می‌زنم و از بازی خارجی می‌شوم. انگار به اندازه کافی مرا خورده. اسکلتم را برای خودم بر می‌دارم و به بلیط قطارم می‌نگردم. قرار بود امروز به سمت تهران حرکت کنم. قرار بود اما حالا پیراهن‌های مشکی‌ام را توی تشت آب می‌اندازم و به رنگ‌باختن نیم‌دایره سفید عرق‌خشک‌شده زیر بغلش چشم می‌دوزم، از تشت به کاشی دیوار، به دوش، شکل دوش و زیر آن تیغ‌ها همه نمای دوگانه دارند، اعدامی مبتذل!

آتش...
جایی در طبقه 80 برجی به نام قرن بیستم برق‌ها رفت و تاریخ در روندی معکوس به سرعت خیلی بیش‌تر از لحظه صعود راه سقوط را درپیش گرفت. باز گشتی معکوس که با کرویت ارتباط مستقیم داشت. مدرنیته به جای شلیک تیر خلاص مثل کودکی فرار کرد و چشمانش را روی دامن پیرهن کهنه مادرش بست و خود را همان معصوم دوران کودکی خواند، بی‌اعتنا که آن لباس امروز تنها روی صندلی است و مادر... پس به جای رفتن به مرحله بعد این بازی سعی در ورود دوباره به همین مرحله کرد. اما دری پشت سر بسته است!
در هنگام سقوط برای فرار از تصاویر هولناگ گذشته که از کنار گونه‌ها با سرعت می‌گریزد بورژوای ما چشم‌هایش را می‌بندد و روی به خلق تصاویر انتزاعی می‌آورد. خلق تصاویر دروغی که آن‌قدر تکرار می‌گردد که دیگر زودودنش مشکل می‌گردد.
دقیقن اتفاقی که برای زبان در پایان کلاسی‌ایسم می‌افتد و برای خلق هوایی تازه ماشه را روی نظم سخت و فشرده خود می‌چکاند. انسان ما در سراشیبی سختی سوار بر گاری بی‌ترمزی شد و با فخر و افتخار بدون دیدن بن‌بست آخر راه داد می‌زد: ببینید با چه سرعتی حرکت می‌کنم!
نگاه خسته اثر از بشر بعد از جنگ برداشته می‌شود. دیگر تحولات و اختراعات و پیشرفت‌ها او را مست نمی‌کند. برای خواب نیاز به مرفین قوی‌تر است و باید هر لحظه زهر مهلک‌تری را اختراع کند.
اخلاق گند خرده‌بورژوازی عود می‌کند. برای همسان‌سازی باید طرف مقابل تغییر کند، به هر طریقی...
دیوار برلن می‌ریزد، برج‌های دوقلو فرودگاه می‌شوند و خلق بهانه‌های مختلفی برای ملل مختلف که هر یک به نحوی در یک ماجراجویی شرکت می‌کنند و برای لحظاتی به هر بهانه، مهاجم/ مدافع/ حتی داور یا ناظر سرگرم می‌شوند.
حالتی همچون کافه‌های قدیمی که در فیلم ایرانی‌های دهه 40 می‌دیدیم، توی کافه یکی توی گوش یکی دیگر می‌زد اما همه به یک باره به هم می‌ریزند، حتی افرادی که به هیچ‌وجه ذی‌نفع نیستند و این همان حرکت و جدایی از رخوت است.
خرده‌بورژوای ما حمال کیسه‌های بزرگ نایلون است که بسیار مبالغ گزافی حتی چند برابر ارزش واقعی کالاهای مشما شده در آن می پردازد تا خود را به طبقه بالاتر نزدیک کند بی آنکه از ماهیت درونی آن طبقه به طور کلی اطلاع داشته باشد. نزدیک شدن به سمت یک خلاء که هر چه نزدیگتر می شود جاذبه آن بیشتر می گردد فرار از دهانه این جاروبرقی مشکل تر. عملن پیوستن خرده بورژوا به طبقه بالاتر خود هدفی انتزاعی ایست چون پیوستن او نیازمند تغیر اوست و خرده بورژوای ما تغییر نمی کند بر عکس دیگران باید تغییر کنند.
خرده بورژوا در هنگام سقوط از آسانسور چشم ها را می بنند و حرکت سریع نورها را تصاویر زیبایی خطاب می دارد که برای لذت او خلق شده اند اما خرده بورژوای داستان ما روی زمین سفت پا می گذارد؟ هیچ وقت !!!
در نموداری نزولی، او در حالت انتزاعی خود از نمودار عمودی سقوط واقعی خود فاصله گرفته و در حالتی کمان‌وار هم اکنون در حالت تقریباً موازی با محور افق و با فاصله‌ای اندک در حرکت است. فاصله‌ای که باز او را به یک پاندول بی‌اتکا بدل می‌کند و خرده‌بورژوای تاریخ ما برای فرار از انتزاع خلق شده توسط خودش مستعصل می‌گردد و چیزی جز انتحار و دست زدن به آنارشیست برایش نمی‌ماند. یعنی بازگشت به طبقه خود. طبقه کارگری که روزی مبارزه را آغاز نمود اما خود محصول یک روند نشخواروار گشت و امروز دوباره قد راست می‌کند تا دوباره به این حرکت کروی ادامه دهد.
خرده‌بورژوازی اقدام به تغییر واژگان می‌زند و ادبیات خود را خلق می‌کند. بورژوازی چون رعایت قوانین بیرون او را رد نمود و همچنین باید وجه موجه‌ای به خود بگیرد اقدام به تغییر در کلمات و جابه‌جایی آن می‌کند. مثلا برداشتن دروغ و گذاردن زرنگی و لیاقت و...
نگاهی به داستان دروغگوی ژان کوکتو همجنس‌باز فرهیخته فرانسوی این روند را به‌طور کامل نشان می‌دهد. خرده‌بورژوازی ما چیزی جز دروغ نیست پس دروغ برای او مشروعیت دارد و آن‌گاه که دنیای دروغین خود را خلق کرد دیگر حقیقت خود دروغی بزرگ است.
سرگیجه
خرده‌بورژوای ما قشر ژلاتینی بی‌هویتی که جایگاهی نداشت اقدام به خلق جایگاهی انتزاعی برای خود می‌کند. جایگاه‌هایی که مخارج بسیار برای او و دیگران در پی دارد و بیشتر شبیه یک انتحار است.
خردبورژاوی ما بعد از حرکت در روند چرخشی و حتی سرگیجه و زمین‌خوردن در جنگ جهانی باز در لباسی دیگر (حال نه حتمن نازی که بلکه ضربه خورده‌های جنگ حتی یهودها) بر خواسته و هنوز دچار سرگیجه، حس انتزاعی فرار زمین از زیر پایش را دارد.
خرده‌بورژوای دچار سرگیجه به هر سو خم می‌شود احساس می‌کند زمین زیر پاهای او جابه‌جا می‌شود و درگیر حس گسی می‌شود که دنیا کوک گام‌های اوست!!!
دوباره زمین خوردن هم آیا توان عوض کردن رخت به خورده‌بورژوا می‌دهد. برای فرار از این معضل که بسیار محتمل بود خرده‌بورژوای ما اقدام به خلق کلیت نظام ارگانیکی نمود که با زرق و برقی خاص و محصور کردن اکثریت زندگی در آن به بهانه سرعت آن، با سرعتی بیشتر زمین را زنجیر شده در جهان مجازی خود نمود. جهان مجازی که مانند ابری ضخیم زمین را گرفت و از دور به وسعت و حجم زمین افزود اما در واقعیت ایستادن روی آن قشر گازی ناممکن و وقتی شما به زمین پا می‌گذاری که تمایتت توی این توده ابر غرق شود.
می‌گویند مردی بر درختی بود و شاخه زیر پای خود را می‌برید. یکی از پائین او را صدا زد که فلانی می‌افتی؟ گفت مگر تو علم غیب داری...
خرده‌بورژوا که روزی خالق نازیسیم بود امروز با تولید مجاز بزرگتری و بیش از اندازه موفق‌تر دولت خود را در حال تشکیل است. دولتی با همان خصوصیات شوم خود که باید دیگران را به شکل خود درآورد. دنیایی به نام جهان وب ...WWW... با مردمانی کاملن مستقل خود...

تاریخ‌نگری در نظریه‌های ادبی امروز / جلسه عروض/ تهران 86

bekhon — Tue, 10 Jun 2008 03:28:18 GMT

جلسه‌ی جمع‌خوانی «تاریخ‌نگری در نظریه‌های ادبی امروز» زمستان 86 با حضور محمدحسن نجفی، فرهاد اکبرزاده، سهند آدم عارف، علی سطوتی قلعه، بهنام کیانی، فرامرز پارسا، امیر خالقی، الهام ملک‌پور، محمد فراهانی، مریم قهرمانی و ... برگزار شد...

شرح كامل ماجرا در نشريه عروض

داستان - پل ...

bekhon — Thu, 29 May 2008 13:16:18 GMT

- پل مطمئني اونو جايي نديدي ؟

نامه را از جلوي در بر مي دارم و به داخل بر مي گردم و روي مبل جايي براي نشستن به زحمت پيدا مي كنم. 10 دقيقه اي است كه دنبال عينكم مي گردم اما نمي دانم كجاست.

بدون آن نمي تواني بيرون بروي . توی کیفت نگاه کن! آنها برای چند روزت کفایت می کند؟

او هميشه با چشمهايش حرف مي زند.از حرفهاي پل زياد نمي ترسم ولي پشت در بر مي گردم و مطمئن مي شوم كه خوب بسته شده است و قفلش را مي اندازم. اين روزها دماغ هاي بيكار زياد شده است و همه منتظرن از جايي بويي ببرند، مخصوصا اينجا. يك برج 10 طبقه كه كمي شبيه برج جي . جي . بالارد است البته توي فصلهاي ميانه به آخر آن رمان.

روي كناره كتابهاي خيره مي شوم و از روي اسمهاي خيلي بزرگي به سادگي عبور مي كنم. روي كتاب كافكا در ساحل موراكاوي خيره مي شوم . با خوردن بيش از 670 برگ و چندين اديسه موازي كتاب پهني است و جلد شفافي دارد. از داخلش پشت سرم را مي پايم.

هميشه زير نظرت داره ، همه جا ، تا كي مي خواي اينجا حبس شي ، بايد درب را باز كني و آن وقت روي پله ها منتظرت نشته.

حق با پل بود. دارم حسش مي كنم. انگار از آن طرف كتابخانه روي ريل كتابها يك جفت چشم همراه من مي غلطد. يك كتاب بر مي دارم و از جاي خالي اين دندان درون دهاني را كه قصد بلعيدنم را دارد به دنبال يك جفت چشم ، دوربين يا ميكروفون يا دهانه دولولي با بوي باروت ، اما نه، آنجا تنها ديوار است.

اون همه جا دنبالت مياد، حركت مي تواند اميدوارت كند كه در چرخشي دايره وار با آن قرار گيري و مدت گير افتادنمان را عقب بياندازي البته اگر آن هوس نكنه تغيير جهت بده يا بايسته ، اما اينجا توي اين اتاق اولين جايي ست كه دنبالت خواهد آمد.

بر مي گردم و دنبال گمشده ام مي گردم ،با آن كمي وضعيتم بهتر ميشه و مي توانم شفاف تر به آينده نگاه كنم. بايدپيدايش كنم . بايد پيدايش كنم .اين را با خودم زمزمه مي كنم و باز روي ميز به هم ريخته را جستجو مي كنم. جلوي پل ناتوان وا مي روم. اونهم ديگر شاد نيست و با گونه هايي آويزان نگاهم مي كند. مدتهاست كه ديگر ماهي اي براي توليد لجن توي آكواريم ندارد و پل تنها از سطرهاي خودش تغذيه مي كند.

سرم روي كتابخانه مي چرخد. خوشحالم غذايي براي تغذيه دارم و به نشخوار چرخنديات خودم زنده نيستم.

نامه هنوز توي دستم است ولي بدون پيدا كردن عينك نمي توانم حتي نام نويسنده اش را بخوانم. خسته و وا رفته خودم را به زحمت بالا مي كشم تا مثل يك بچه 15 ساله واقعي و تنها روي پيشخوان آشپزخانه بنشينم و به قلعه تحت تصرفم بنگرم كه صداي شكستن چيزي و سوزشي در باسنم يادم مي آورد زنده ام. خوب پيدايش كردم اما... ، خوشحال براي چند ساعتي يك گره داستاني جديد كشفم كرده.

جلوي پنجره مي روم ، از پشت شيشه هاي شكسته عينك شهر توي تارهاي عنكبوت بي جان و مرده افتاده است. شهر تمامن تخريب شده است و شايد من تنها بازمانده حادثه باشم. روي تقويم ساعتم براي ثبت اين لحظه نگاه مي كنم : ساعت 11صبح روز 20 اسفند 87 . دقيقن 2 ساعت از وقوع زلزله 8 ريشتري در شهر ما مي گذرد. احتمالن تنها من مانده ام و پل ...

بر مي گردم و كيفم را باز مي كنم، يك ... دو ... سه ... چهار سرنگ برايم مانده است.خوب اين يعني 2 روز زنگي تضميني. مادرم چند ماه تا موعد به دنيا آمدنم ديگر تحملم را نداشت و من را توي يك آكواريم با يك مشت شيلنگ و سيم و سُرم و دستگاه انداخت و خودش رفت يك سفر دور. تا حالا هم بر نگشته ، نه واسه جشن تولدام ، نه عيد ها و نه حتي واسه تئاتري كه توي جشن پايان دوره مدرسه ابتدايي مان بازي كردم. آره خوب، من هم بازي مي كردم. آن روز من همه چيز رو خراب كردم. قبل از شروع داشتم از ترس مي مُردم. از زير و لاي پرده قبل از باز شدنش جمعيت را مي نگرستم . حتي يادم رفتم دنبال مامانم بگردم اما بابا گفت نتوانسته بود که بیاید. بعد روي صحنه حالم به هم خورد . من روي صحنه نبودم که بعد رفتم روی صحنه. من پشت پرده كنار صحنه با يك چوب و نخ نامرئي يك گلوله پنبه را توي هوا مي چرخاندم و بازيگر نقش اول بايد دنبال آن مي دويد. من نقش باد را بازي مي كردم ولي يك دفعه توي چرخشها تعادلم از دست رفت تا وسط صحنه آمدم و بعد توي صحنه از حال رفتم. حالا من مانده ام و اين سرنگها كه نبايد از من دور شوند.

براي ادامه زندگي 2 روز وقت داشتم. اينجا ديگر حق با پل بود، بايد از اين اتاق خارج مي شدم . شايد توي آزمايشگاه بابا بتوانم از اين سرنگها پيدا كنم.

نمای شهر مثل يك سينما خانگي بسيار بزرگ ديوار رو به تراس را كامل گرفته، نگاهي به شهر مي اندازم اما نه خياباني مانده نه ساختماني ... تنها تلي از تمدن كه من را مثل يك معدن چي به مبارزه مطلبيد. بايد به دنبال دانه دانه روزهاي زندگي ام مي گشتم و آنها را از دل اين تل زباله استخراج مي كردم.